مارس 26

دانلود پایان نامه رایگان درباره امنیت ملی آسیب‌شناسی ساختاری و امنیتی کردن رقابت

فصل سوم

آسیب‌شناسی ساختاری و امنیتی کردن رقابت

آسیب‌شناسی ساختاری (نبود مدیریت امنیت ملی در ایران)

ساختار الگوی رقابت سیاسی در ایران دارای نواقصی است که گاهی پیامدهای امنیتی منفی‌ای را برای جامعه بدنبال می‌آورد. هر الگوی رقابتی می‌تواند و امکان آن می‌رود که در برهه‌ای از زمان دچار اشکال شده و نتایج منفی امنیتی بدنبال بیاورد، اما آنچه یک الگو را از حیث امنیتی نامطلوب می‌سازد نه بروز چنین رخدادهایی، بلکه استمرار این وضعیت است؛ به عبارت دیگر نقض خطوط قرمز بدست بازیگران سیاسی در چارچوب الگوی رقابت سیاسی در صورتی که غیرقابل کنترل باشد به عنوان یک نقیصه امنیتی ارزیابی می‌گردد و در غیر آن باید ضعف را در ساختار قدرت و نه در الگوی رقابت سیاسی جستجو کرد.

از این دیدگاه اگر ساختار قدرت سیاسی قادر به مدیریت امنیت نباشد این امکان وجود دارد که کلیه الگوهای رقابت سیاسی که مبتنی بر تنوع و تضارب آراء هستند به عنوان الگوهای نامطلوب، ارزیابی و کنار گذاشته شوند و در نهایت الگوهای مشارکتی هدایت شده،‌ باقی بمانند.

از منظر برخی از تحلیل‌گران سیاسی، مشکل امنیتی رقابت سیاسی در ایران در نبود مدیریت امنیت مناسبی است که بتواند کاست‌های احتمالی ناشی از رقابت سیاسی را جبران نماید، لذا پیوسته شاهد نقض خطوط قرمز و عملکرد ضد امنیتی احزاب و گروه‌ها می‌باشیم، از این دیدگاه نقض خطوط قرمز بیش از آنکه به ساز و کار الگوی رقابت سیاسی مربوط باشد، به نبود مدیریت امنیتی مرتبط است که رسالت اصلی آن هدایت‌گری جریان رقابت سیاسی هست.

اگر چنین مدیریتی نباشد و یا ضعیف عمل نماید بدیهی است که خطوط قرمز پیوسته و به  کرات نقض خواهند شد. مثال آن اتومبیلی است که اگر راننده نداشته باشد و یا راننده‌ای هوشیار نداشته باشد به طور قطع از مسیر خود منحرف میشود، چنین نقصانی ربطی به اصول طراحی اتومبیل ندارد و نمی‌تواند مهندسی آن را نادرست قلمداد کرد[1].

 

 امنیتی کردن رقابت سیاسی:

«امنیتی کردن» عنوانی است برای تبیین نوعی نگاه خاص به پدیده‌ها و رفتارهای سیاسی ـ اجتماعی که تفسیر ویژه‌ای مبتنی بر ملاحظات امنیتی را عرضه میدارد. بر این اساس با دو زاویه دید می‌توان به تفسیر و تنظیم روندها و رفتارها در درون جوامع پرداخت که یکی در اصل بر حمل معانی و ملاحظات امنیتی بر پدیده‌هاست و دیگری تلاش بر عادی‌سازی وضعیت و قطع نسبت پدیده‌ها و رفتارها با «امنیت» است.

البته این دو نگرش صرفاً در مقام تفسیر نیست و چنانکه ذکر شد دو زاویه دید هستند که در تفسیر و تنظیم رفتارها و رویدادها، توامان مؤثرند، به عبارت دیگر صاحبان رویکرد «امنیتی کردن» در مقام اجرا نیز سعی در برقراری این ارتباط دارند و با تاکید بر این عنصر به سیاستگذاری روی می‌آورند، حال آنکه سیاستگزاران گروه دوم، تلقی‌ای کاملاً متفاوت داشته و تصمیمات خود را بر اساس فاکتورهای دیگری می‌گیرند. به عنوان مثال پدیده سیاسی چون انتخابات را می‌توان از هر دو زاویه به بررسی گذارد.

مطابق دیدگاه «امنیتی کردن» تعداد افراد حاضر بر سر صندوق‌های رأی ارتباط مستقیمی با میزان مشروعیت نظام داشته، لذا معنای انتخابات، نه انتخاب فرد یا افراد یا حزبی خاص، بلکه تعیین تکلیف با نظام می‌باشد، بدیهی است که در این چشم‌انداز، بار امنیتی انتخابات بسیار زیاد بوده و حساسیت‌های جانبی آن دو چندان میشود، حال آنکه در رویکرد مقابل، انتخابات روشی است که طی آن، افراد یا گروهها و احزاب موفق میشوند با جلب نظر اکثریت در قدرت سیاسی سهیم شوند.

در این چشم‌انداز «انتخابات» معنایی جز «انتخابی محدود» ندارد، لذا آمار مربوط به حاضران در پای صندوق رأی چنانچه به حدی برسد که معنادار بوده، نظر اکثریت را نشان دهد، کافی است و حضور صد درصدی واجدین شرایط اصلاً متوقع نیست با نگاه به دو تفسیر بالا به راحتی می‌توان زاویه بین دو دیدگاه «امنیتی کردن» و «غیر امنیتی» را مشاهده  کرد.

حال با توجه به مقوله رقابت سیاسی می‌توان به ارزیابی حاکمیت هر یک از دو دیدگاه فوق پرداخت، بدین صورت که اگر رقابت سیاسی، امنیتی بشود آثار و پیامدهای منفی‌ای به دنبال خواهد داشت که سلامت رقابت سیاسی را مخدوش کرده و در نتیجه کلیه بازیگران را به نوعی دچار مشکل می‌سازد[2]. مهمترین آثار منفی که در این حالت امکان بروز آنها می‌رود عبارت است از:

1ـ امنیتی کردن، آسیب پذیری‌ها را زیاد کرده و منجر می‌شود که رقابت سیاسی، پدیده‌ای مضمون و مخل امنیت به شمار آید؛ چرا که رقابت سیاسی مقتضیاتی دارد که بدون رعایت و اجرای آنها رقابت سیاسی معنا نمی‌یابد حال اگر ما اقدام به «امنیتی کردن» مقدمات رقابت سیاسی بنماییم نظام را در مقابل یک خطر دو گزینه‌ای قرار داده‌ایم که در هر حال و با انتخاب هر یک سودی نصیب نظام نمی‌شود.

اول ـ مراعات ملاحظات امنیتی را نمودن و باز تعریف رقابت سیاسی به گونه‌ای که عاری از مقدمات و مقومات مزبور باشد که در این صورت الگویی خنثی و غیر مفید از رقابت سیاسی خواهیم داشت و نظام سیاسی به نظامی تشریفاتی تبدیل میشود.

دوم ـ عدم توجه به موانع امنیتی و اصرار بر صیانت از الگوی باز رقابت که نظام حاکم را درمعرض تهدید قرار داده، وادار به واکنش منفی و خشونت آمیز می‌نماید، در این صورت نیز نظام با اتهام «غیر دموکراتیک» و «استبدادی» مواجه شده و بی‌ثباتی دامن‌گیر جامعه می‌شود.

به عنوان مثال «شفاف سازی» و «اطلاع‌رسانی» از جمله اصول و مبانی رفتاری در حوزه رقابت سیاسی می‌باشد به گونه‌ای که احزاب و گروههای سیاسی مختلف در راستای اجرای رسالت «نظارتی» خود در مواقع ضروری اقدام به درج اخبار و اسنادی می‌نمایند که اطلاع از آنها می‌تواند رقیب را از ارتکاب به اعمال خلاف قانون باز داشته و ضمناً جایگاه آنها را نزد مردم تنزل دهد. حال اگر در درون نظامی، حزب  حاکم با استفاده از عنوان «محرمانه» و با «اخبار سری» سعی در مخفی نگاه داشتن برخی از اطلاعات و اخباری داشته باشد که اهمیت حزبی و نه ملی دارد- این در حقیقت «امنیتی کردن» اطلاعاتی است که به طور طبیعی می‌توانست در دستور کار رقابت سیاسی قرار گیرد و به نفع جامعه تمام شود- چنین عملکردی بطور قطع فضای رقابت سیاسی را مخدوش کرده و سلامت آنها را تهدید می‌کند.

در مجموع این نکته قابل استنتاج است که فرآیند امنیتی کردن با افزایش دادن گستره آسیب‌پذیری‌های قدرت حاکمه، آستانه تحمل را کاهش داده و در نتیجه نظام را به تحدید گستره و حقوق رقبای سیاسی رهنمون می‌کند، نتیجه چنین فرایندی، چنانکه «ساموئل هانتینگتون» و «ژان نلسون» در «مشارکت، انتخاب آسانی نیست» اظهار داشته‌اند چیزی جز تأسیس احزاب فرمایشی در بهترین حالت و یا شکل‌گیری حکومت‌های استبدادی در بدترین حالت نیست[3].

2ـ امنیتی کردن منجر به تغییر ماهیت رقابت سیاسی می‌شود بدین معنا که در بازی سیاست به گروه و حزب حاکمه که با عنوان دولت شناسانده میشود امتیازی می‌دهد که معادلات سیاسی را بر هم می‌زند.

علت این امر آنست که امنیت ملی از جمله کالاهایی به شمار می‌آید که به علت «عمومی بودن»، متولیان خصوصی نمی‌تواند داشته باشد، لذا دولت به عنوان نماینده عمومی جامعه باید در این زمینه هزینه کند به همین دلیل است که قدرت مشروع مجازات و تنبیه قانونی به دولت داده شده است و همگان، اصل ضرورت رعایت حدود امنیتی را پذیرفته‌اند. امتیاز فوق برتری ای به دولت می‌بخشد که دیگر احزاب و گروه‌ها از آن محروم هستند، لذا اگر درست تفسیر و استفاده نشود می‌تواند آثار مخربی را به دنبال داشته باشد و رقابت سیاسی را به تبعیت سیاسی تبدیل نماید، این در حالی است که در حوزه رقابت سیاسی مخاطب ما صرفاً احزاب یا گروه‌های محروم از قدرت نیست و برعکس دولت به مثابه یک بازیگر اصلی مورد توجه بوده، تعدیل رفتار وی مدنظر می‌باشد. بر این اساس برای حفظ سلامت حوزه رقابت سیاسی باید احزاب یا گروههای دارنده قدرت سیاسی بیاموزند که به لزوم قدرت سیاسی گردن نهاده سعی در تقویت جایگاه خود با استفاده از رانت «امنیت» ننمایند[4].


فصل چهارم

[1]. اصغر افتخاری؛ همان، ص 267-266.

[2]. اصغر، افتخاری؛ همان، ص 349-348.

[3]. اصغر، افتخاری؛ همان، ص 352.

[4]. اصغر، افتخاری؛ همان، ص 354ـ353

این تکه ای از پایان نامه رایگان با عنوان بررسی علل رقابت‌های مثبت و منفی و تأثیر آن بر امنیت ملی کشور ایران 170صفحه می باشد برای دیدن بقیه قسمت ها می توانید از قسمت بالای سایت کلمه کلیدی مورد نظر را سرچ کنید

سایت ما حاوی تعداد زیادی پایان نامه رایگان می باشد می توانید از قسمت دسته بندی که در بالای سایت قرار دارد بقیه پایان نامه ها را هم ببینید و از متن کامل آنها استفاده نمایید البته ممکن است بعضی از متون موقع انتقال از فایل ورد به هم بریزد یا عکس ها درج نشود برای دانلود پایان نامه ها با فرمت ورد به همراه تمام پیوست ها به لینک زیر مراجعه کنید:

در سایت مرجع دانلود پایان نامه می توانید صدها پایان نامه رافقط با داشتن یک پسورد  دانلود کنید و به متن کامل آنها دسترسی بدون محدودیت داشته باشید. برای جزییات بیشتر اینجا کلیک کنید 

سایت فوق (payanname.net) قوی ترین سایت در زمینه دانلود پایان نامه است 

کافیست عبارت

دانلود پایان نامه

را در گوگل سرچ کنید

خواهید دید که گوگل این سایت را به عنوان اولین گزینه معرفی می کند 


برچسب‌ها, , , , ,
همه حقوق محفوظ است

Posted مارس 26, 2016 by 92 in category "تز و پایان نامه", "مقالات

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *