مقالات

چا،، ج1،، اول،، (بی، ج2،

دانلود پایان نامه

(1420ق).
94. عاملی، جعفر مرتضی. الصحیح من سیره النبی الاعظم. ج1، بی جا: المرکز الاسلامی للدراسات، چاپ پنجم، (1425ق).
95. عکری حنبلی، عبد الحی بن أحمد بن محمد. شذرات الذهب. ج4، محقق: عبدالقادر الارنووط و محمد الارناووط، دمشق: دار بن کثیر، بی چا، (1406ق).
96. عمر بن شبه (واسمه زید) بن عبیده بن ریطه نمیری بصری أبو زید، تاریخ المدینه المنوره، ج3، محقق: فهیم محمد شلتوت، جده: حبیب محمود احمد، بی چا، (1399ق).
97. عیاشی، احمد بن مسعود سمرقندی. تفسیرالعیاشی. ج1، محقق: هاشم رسولی محلاتی، تهران: المطبعه العلمیه، بی چا، (1380 ق).
98. غرناطی کلبی، محمد بن احمد بن محمد. التسهیل لعلوم التنزیل. ج2، لبنان: دارالکتاب العربی، بی چا، (1403ق).
99. غزالی طوسی، ابو حامد محمد بن محمد. احیاء علوم الدین. بیروت: دارالمعرفه، ج1، بی چا، (بی تا).
100. غیتابى حنفى، أبو محمد محمود بن أحمد بن موسى بن أحمد بن حسین بدر الدین العینى. عمده القاری شرح صحیح البخاری. ج1، 25، بیروت: دار احیاء التراث العربی، بی چا، ( بی تا).
101. فیض کاشانی، محسن. تفسیر الصافی. ج4، تحقیق: حسین اعلمی، تهران: الصدر، چاپ دوم، (1415ق).
102. قرطبی، أبو عمر یوسف بن عبد الله بن محمد بن عبد البر بن عاصم نمری. جامع العلم و فضله. ج2، بیروت: دارالکتب العلمیه، بی چا، (1398ق).
103. ________________________. بهجه المجالس و أنس المجالس، بی چا، (بی جا: بی نا، بی تا).
104. ________________________. الجامع الأحکام القرآن. ج8، تهران: ناصرخسرو، چاپ اول، (1364ش).
105. قمی، عباس. سفینه البحار. ج7، قم: اسوه، چاپ اول، (1414ق).
106. قمی، علی بن ابراهیم. تفسیر قمی. ج1، قم: دارالکتاب، بی چا، (1367ش).
107. کلاعی أندلسی، أبو ربیع سلیمان بن موسى. الاکتفاء بما تضمنه من مغازی رسول الله والثلاثه الخلفاء. ج2، تحقیق: محمد کمال الدین عز الدین علی، بیروت: دار النشر، چاپ اول، (1417ق).
108. لمیلم، عبدالعزیز محمد. وضع الموالی فی الدوله الامویه. بیروت: موسسه الرساله، بی چا، (1414ق).
109. مازندرانی حائری، محمد بن اسماعیل. منتهی المقال فی احوال الرجال. ج5، قم: موسسه آل البیت علیه السلام، بی چا، (بی تا).
110. مالک، ابن أنس. موطأ. بیروت: دارالجلیل، چاپ دوم، (1414ق).
111. _________. ج2، ، ، ، محقق: محمد مصطفی الاعظمی، بی جا: موسسه زاید بن سلطان آل نهیان، ج3، چاپ اول، (1425ق).
112. مبارکفوری، أبو العلا محمد عبد الرحمن بن عبد الرحیم. تحفه الأحوذی(بشرح جامع الترمذی). ج2، بیروت: دارالکتب العلمیه، بی چا، (بی تا).
113. متقی هندی، علی بن حسام الدین. کنز العمال فی سنن الاقوال و الافعال. ج1، ، 10، 12، 14، محقق: بکری حیانی و صفوه السقا، بی جا: موسسه الرساله، چاپ پنجم، (1401ق).
114. مجموعه من المؤلفین، محمد رشید بن علی رضا. المنار. ج19، بیجا: بینا، بیچا، (بی تا).
115. محمد قاسم، حمزه. منارالقاری شرح مختصر صحیح البخاری. ج1، مصحح: بشیر محمد عیون، دمشق: مکتبه دار البیان، بی چا، (1410ق).
116. مصطفوی، حسن. التحقیق. ج2، تهران: بنگاه ترجمه و نشر کتاب، بی چا، (1360ش).
117. معرفت، محمد هادی. التفسیر و المفسرون فی ثوبه القشیب، ج1، ، مشهد: الجامعه الرضویه للعلوم الاسلامیه، چاپ اول، (1418ق).
118. مقریزی شافعی، تقی الدین ابی محمد و ابی العباس احمد بن علی بن عبد القادر بن محمد بن ابراهیم بن تمیم. النزاع و التخاصم بین بنی امیه و بین هاشم. مصحح: محمود عرنومن، مصر: مکتبه الاهرام بشارع محمد علی، بی چا، (بی تا).
119. مکی حنقی، ابو البقا محمد بن احمد بن محمد ابن ضیاء. تاریخ مکه المشرفه و المسجد الحرام و المدینه الشریفه و القبر الشریف. ج1، تحقیق: ایمن نصر علاءابراهیم، بیروت: دارالکتب العلمیه، چاپ دوم، (1424ق).
120. نسائی، أبو عبد رحمن أحمد بن شعیب بن علی خراسانی. المجتبی من السنن(سنن النسائی). تحقیق: عبد الفتاح ابو غده، حلب: مکتب المطبوعات الاسلامیه، ج8، چاپ سوم، (1406ق).
121. نعناعه، رمزی. الاسرائیلیات و اثرها فی کتب التفسیر. بیروت: دارالضیاء و دمشق: دارالقلم، چاپ اول، (1390ق).
122. نووی، ابى زکریا محیی الدین بن شرف. تهذیب الاسماء و اللغات. محقق: عامر غضبان، مصحح: عادل مرشد، دمشق: دارالرساله العالمیه، بی چا، (بی تا).
123. نیشابوری، أبو الحسین مسلم بن حجاج بن مسلم قشیری. الجامع الصحیح المسمی صحیح مسلم. ج1، ، بیروت: دارالجلیل و دار الافاق الجدیده، بی چا، (بی تا).
124. واحدی نیشابوری، محمد بن علی. اسباب نزول القرآن. محقق: عصام بن عبد محسن حمیدان دمام: دار الاصلاح، چاپ دوم، (1412ق).
125. هیثمی، أبو الحسن نور الدین علی بن أبی بکر بن سلیمان، مجمع الزوائد و منبع الفوائد، محقق: حسام الدین القدسی، قاهره: مکتبه القدسی، بی چا، (1414ه).
مقاله عربی
. سکلوع عمودی، طارق محمد. «کعب الاحبار: هل له ضلع فی حادثه مقتل امیر امومنین عمر بن الخطاب». المدینه المنوره، 6، (رجبرمضان/ 1424): ص 151تا 196.
. ناشناس، «آشنایی با شخصیت و آثار دکتر محمدحسینذهبی»، مجله طلوع، 12، (زمستان/1383): تعداد صفحات 100.
. محمد ابراهیم روشن ضمیر، مهدی عبادی. «حجیت سنت از دیدگاه محمود ابوریه». حدیث پژوهی، دوره4، شماره 7(بهار و تابستان 1391): ص 85 104.
کتابخانههای آن لاین
. http://www. noorlib. ir
. http://lib. eshia. ir
. http://ketaab. iecmd. org
نرم افزارهای
. جامع تفاسیر نورنسخه /، مرکز تحقیقات علوم اسلامى، (1387ش).
. جامع الاحادیث، مرکز تحقیقات علوم اسلامى، (1391ش).
. المکتبه الشامله، نقش ترنج، (1388ش).
. سیره معصومین، مرکز تحقیقات علوم اسلامى‏، (1387ش).
. گنجینه روایات، مرکز تحقیقات علوم اسلامى‏، (بی تا).
Abstract
This abstract reviews the companions’ reference to The Jews. Existing several studies about the Jews sayings and also lack of a collection of questions asked from them, encourage the author to collect their questions by the companions and others in order to achieve the reference state of the Jews. For this, so many different sources such as preceding tradition books, recitals, historical books and Hadith books were studied and reviewed. It is necessary to mention that for the insufficient number of these reports in selected resources. The author reviews the other Sunnies books for more accuracy. On the other hand the rejection of specialists in referring to the Jews need firm reasons. Then necessary data were collected. This subject covers several important fields such as questions lead to a verdict, questions on the Holy Quran interpretation or future issues. Studying the question contents, provide no reason for referring the companions to the Jews. The asked questions were not elaborated in context and volume. The companions acted passively and present no criticism on them. Surely, the reasons of verdicts to allow these references are controversial and Sunnies interpretation are full of this reports.
Key Words: Jews, Ibne Abbas, Kabolahbar, Referring to The Jews.
University of Qom
Faculty of Theology and Islamic Studies
A thesis submitted in partial fulfillment of the requirements for the degree of master of arts in knowledge of Quran and Hadith
Title:
A Study and critique in authority of bible followers between companians based on relat of tradition and quran axegesis
Supervisor:
Dr. Sayyedeh Vahideh Rahimiss
By:
Neda garehghozloo
Winter / 2015
.محمد حسین ذهبی، التفسیر و المفسرون، بی چا، (بیروت: دار احیاء التراث العربی، بی تا)، ج1، صص 6162 .
. ابو الفداء حافظ عماد الدین إسماعیل بنکثیر دمشقی، عمدهالتفسیر، (اختصار و تحقیق: احمد شاکر محمد) بی چا، (مصر: دارالمعارف، 1376ق)، ج1، ص14.
. احمد بن علیبن حجرأبوالفضل عسقلانی شافعی، الاصابه فی تمیز الصحابه، (محققان: علی محمد معوض و عادل احمد عبدالموجود) چاپ اول، (بیروت: دارالکتب العلمیه، 1415ق) ، ج1، ص 7؛ . ابن اثیر، علی بن محمد. اسد الغابه فی معرفه الصحابه.بی چا، (بیروت: دارالفکر، 1409ق)، ج1، ص 19.
.حج:۱۷.
.محمدیوسفحریری، فرهنگ اصطلاحات قرآنی، چاپ دوم، (قم: هجرت، 1384ش)، ص73.
6.نجم الدین ابوربیع سلیمان بن عبدالقوی از علمای حنبلی عراق و معاصر با علامه حلی است که در سال (673ه) تولد یافته و در (716 ه) از دنیا رفت. وی تالیفات چندی در حدیث و اصول دارد. (خیرالدین بن محمود بن محمد بن علی بن فارس زرکلی دمشقی، الاعلام، چاپ پانزدهم، ( بی جا: دار العلم للملامین، 2002م)، ج3، ص 127).
7.محمدتقیدیاری، پژوهشی در باب اسرائیلیات در تفاسیر قرآن، چاپ اول، (تهران: سهروردی، 1379)، ص 178به نقل از القرآن و التفسیر، ص 273 و عمده التفسیر، ج1، صص 1415.
8.تقى‌الدین احمدبن عبدالحلیم معروف به «ابن‌تیمیه»، کسى است که افکار وهابیان از او سرچشمه گرفته و در حقیقت وى را مؤسس مذهب خود مى‌دانند؛ اگر چه در ظاهر این مطلب را اظهار نکرده و خود را سلفى مى‌نامند. او سال ( ۶۶١ ه‍.ق) در شهر حرّان و در خانواده‌اى متولد شد که اعضاى آن بیش از یک قرن پرچم‌دار مذهب حنبلى بودند. (أبو العباس شمس الدین أحمد بن محمد بن أبی بکر بن خلکان، وفیات الاعیان و انباء و ابنا الزمان، (محقق: احسان عباسی) بی چا، (بیروت: دار صار، بی تا)، ج4، صص386 388؛ عبد الحی بن أحمد بن محمد عکری حنبلی، شذرات الذهب، (محقق: عبدالقادر الارنووط و محمد الارناووط) بی چا، (دمشق: دار بن کثیر، 1406ق)، ج4، ص237).
9. ابو العباس أحمد بن عبد الحلیم بن عبد السلام بن عبد الله بن أبی القاسم بن محمد ابن تیمیه حرانی حنبلی دمشقی، مقدمه فی اصول التفسیر، بی چا، (بیروت: دار مکتبه الحیاط، 1490ق)، ص 42.
10. ابوالفدا اسماعیل ابن کثیر دمشقی (774 ق) در مَجْدَل از نواحی شهر بُصْری به سال (701 ق) زاده شد. پدرش خطیب مجدل بود. پس از مرگ پدر به دمشق آمد و در آن جا نزد کسانی چون شیخ برهان الدین فزاری (729 ق) و ابن شحنه (730 ق)شاگردی کرد. او در حدیث، تفسیر و تاریخ صاحب نظر شد و در این علوم آثاری از خود بر جای نهاد.وی معاصر و نیز شاگرد کسانی چون شمس الدین ذهبی (748 ق)، ابوالحجاج یوسف مزّی (742 ق)، شیخ تقی الدین ابن تیمیّه (728 ق) و علم الدین برزالی (739 ق) بوده است. (عماد الدین أبو الفداء إسماعیل بن کثیر دمشقی، الطبقات الشافعیه، (محقق: عبد الحفیظ منصور) بی چا، (بیروت: دار المدارالاسلامی، بی تا)، ج1، صص7 8).
11. ابنکثیر، عمده التفسیر، ج1، ص14.
12.همان، ج1، ص16.
13.همان، ص15.
14.محمد هادی معرفت، التفسیر و المفسرون فی ثوبه القشیب، چاپ اول، (مشهد: الجامعه الرضویه للعلوم الاسلامیه، 1418ق)، ج2، صص339 340.
15. ابو الفداء حافظ عماد الدین إسماعیل بن کثیر دمشقی، تفسیر القرآن العظیم، بی چا، (بیروت: دارالکتب العلمیه، 1419ق)، ج6، ص177.
16.همان، ج7، صص 367368.
17.همان، ج1، صص 190 193 ذیل آیه 67 بقره؛ ج1، ص332 ذیل آیه 102 بقره.
18.بقره: 36.
19. ابنکثیر، تفسیر القرآن العظیم، ج1، صص 141 145.
20.طباطبایی، المیزان، ج1، ص140.
21.همان، ج1، ص142.
22. ابوالفضل شهاب‌الدین احمد بن علی بن محمد الکنانیّ العسقلانی (۷۷۳۸۵۲هَ ق) معروف به اِبن‌حَجَر عَسقلانی کِنانی مصری، از علمای بزرگ حدیثو فقه شافعی، مورخ، و کتابدار بوده است. ابنحجر در فقه، حدیث، و تفسیر تبحّر داشت.وی در (۸۲۷ ه) منصب قاضی‌القضاتی یافت، با این صفت پیوسته به تدریس مشغول بود. اثار وی پیرامون حدیث، مصطلح‌الحدیث، تفسیر، رجالو فقهاست.تألیفات وی بیش از یکصد و پنجاه عدد است ازجمله:الاصابه فی تمییز الصحابه، فتح الباری فی شرح البخاری و لسان المیزان است. ابنحجر در بین شیعه معروف است زیرا او از معدود علمای اهل تسنن است که ماجرای سقط جنین فاطمه دختر پیامبر( را نقل کرده‌است. (عبد الرحمن بن أبی بکر جلال الدین سیوطی، نظم العقیان فی اعیان الاعیان، (محقق: فیلیپ خوری حتی) بی چا، (بیروت: دار و مکتبه العلمیه، بی تا)، ص45 تا 53).
23. احمد بن علی بن حجر أبو الفضل عسقلانی شافعی، فتح الباری شرح صحیح البخاری، بی چا، (بیروت: دارالمعرفه، 1379ق)، ج6، ص 498، ح3274.
24.عبد الملک بن هشام بن أیوب حمیری معافری أبو محمد، السیره النبویه لابن هشام، (تحقیق: مصطفی السقا و ابراهیم الابیاری و عبد الحفیظ الشلبی) چاپ سوم، (مصر: مصطفی البابی الحلبی و اولاده، 1375ق)، ج1، صص 528 – 529.
25.بقره:254؛ حدید:18.
26. ابن هشام، ج1، ص527.
27.محمد بن علی واحدی نیشابوری، اسباب نزول القرآن، (محقق: عصام بن عبد المحسن الحمیدان) چاپ دوم، (الدمام: دار الاصلاح، 1412ق)، ص 200 ذیل آیات 57 و 58 مائده.
28. ابو ربیع سلیمان بن موسى کلاعی أندلسی، الاکتفاء بما تضمنه من مغازی رسولالله و الثلاثه الخلفاء، (تحقیق: محمد کمال الدین عز الدین علی) چاپ اول، ( بیروت: دار النشر، 1417ق)، ج2، صص93100.
29.شیخ دکتر محمدحسین ذهبی، از استادان دانشگاه الازهر مصر، در سال (1333ق) در کفرالشیخ متولد شد و 62 سال عمر کرد. او در روستای خود حفظ قرآن را شروع کرد و تحصیلات خود را در دسوق و معهد الاسکندریه الدینی و کلیه الشرعیه به انجام رسانید و به سال (1366ق) درجه دکتری خود را از کلیه اصول الدین دریافت کرد. او در آغاز خطیب و امام جماعت مساجد اوقاف بود، سپس مدرس دانشکده های الازهر گردید، و در ادامه رئیس دانشکده شریعت و امین مجمع بحوث اسلامیه و در نهایت وزیر اوقاف مصر گردید. او در سال (1397ق)کشته شد. (ناشناس، “آشنایی با شخصیت و آثار دکتر محمدحسینذهبی”، مجله طلوع، 12، (زمستان/1383): تعداد صفحات مجله 100).
30.محمد حسین ذهبی، صص 6162 .
31.نحل: 43؛ انبیاء: 7.
32.یونس: 94.
33.نحل: 89.
34.محمد حسین ذهبی، ج1، صص70–71.
35. أبو القاسم علی بن الحسن بن هبه الله معروف بابن عساکر. تاریخ دمشق، (تحقیق: عمروبن غرامه العمروی) بی چا، (بی جا: دارلفکر، 1415ق)، ج11، صص8 – 9؛ عبد الرحمن بن أبی بکر جلال الدین سیوطی، الدرالمنثورفی التفسیرالمأثور، بی چا، (قم: کتابخانه آیه الله مرعشی نجفی، بی 1404ق)، ج 7، ص 180؛ محمد بن احمد بن محمد الغرناطی الکلبی، التسهیل لعلوم التنزیل، بی چا، (لبنان: دارالکتاب العربی، 1983م1403ه.) ج2، باب الکهف، ص 195.
36. ابونعیم احمدبن عبدالله اصبهانی، حلیه الاولیاء و طبقات الاصفیاء، چاپ چهارم، (بیروت: دارالکتاب العربی، 1405)، ج6، ص42.
37.محمد حسین ذهبی، ج2، ص 498.
38.علی بن حسام الدین متقی هندی، کنز العمال فی سنن الاقوال و الافعال، (محقق: بکری حیانی و صفوه السقا)، چاپ پنجم، (بی جا: موسسه الرساله، 1401ق)، ج10، ص132.
39.محمد حسین ذهبی، ج ، ص 62.
40.محمد هادی معرفت، تفسیر و مفسران، (مترجم: علی خیاط)، چاپ هفتم، (قم: تمهید، 1391ش)، ج2، ص93 به نقل از ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج4، ص77.
41.مرتضی عسکری، نقش ائمه در احیای دین، چاپ اول، (تهران: اصول دین، 1388ش)، ج1، ص476 تا 478 به نقل از صحیح بخاری، کتاب الوصیا، ج4، ص13و 14 و فتح الباری، ج 6، ص338340 و سنن ترمذی، ج5، صص285259 و سنن ابی داود، ج3، ص307، ح3606.
42.مالک بن أنس بن مالک بن عامر أصبحی مدنی، موطاء. (محقق: محمد مصطفی الاعظمی) چاپ اول، (بی جا: موسسه زاید بن سلطان آل نهیان، 1425ق)، ج5، باب ما جاء فی الانتعال، ص 1344
43.محمد بن جریر بن یزید بن کثیر بن غالب الآملی، أبو جعفر طبری، جامع البیان فی تأویل القرآن، (محقق: احمد محمد شاکر) چاپ اول، (بی جا: موسسه الرساله، 1420ق)، ج1، ص 137؛ ج2، 430؛ ج3، ص 63؛ ج6، ص 456؛ ج8، ص446.
44.محمد حسین ذهبی، ج1، ص 62.
45.معرفت، تفسیر و مفسران، ج2، ص162؛ حمید محمد قاسمی، اسرائیلیات و تأثیر آن بر داستانهای انبیا در تفاسیرقرآن، چاپ اول، (تهران: سروش، 1380) صص210 211.
46. اگر چه او را از آوردن اینگونه داستانها تبرئه میکنند اما در هر حال به دست شخص دومی این داستانها در آن وارد شده است (معرفت، تفسیر و مفسران، ص155).
47.محمد حسین ذهبی، ج1، صص214 215.
48.شمس الدین أبو عبد الله محمد بن أحمد بن عثمان بن قَایْماز ذهبی، سیر اعلام النبلاء، (محقق: مجموعه محققین باشراف شعیب الارناووط) چاپ غیر متوفر، (بی جا: موسسه الرساله، بی تا)، ج3، ص392.
49.شمس الدین ذهبی، سیر اعلام النبلاء، ج3، ص392.
50. از سال 13 هجری که خلافت عمر آغاز میشود تا 35 هجری که عثمان از دنیا می رود به عبارتی حدود 22سال. ( محمد بن حسین شریف الرضی، نهج البلاغه، (محقق: صبحی صالح) بی چا، (قم: هجرت، 1414ق)، ص9.
51. اصبهانی، ج6، ص 44.
52.محمد حسین ذهبی، ج1، ص 62.
53.شمس الدین ذهبی، سیر اعلام النبلاء، ج3، صص5455؛ حلو، ص215.
54.محمود ابوریه، اضواء علی السنه المحمدیه او دفاع عن السنه، بی چا، (قم: موسسه انصاریان، 1416ق)، ص179.
55.دیاری، ص 172.
56.محمد حسین ذهبی، ج1، ص189.
57.همو، صص 172 – 173.
58.همو، ص172.
59.محمد رشید بن علی رضا محمد شمس الدین بن محمد بهاء الدین، صاحب مجله المنار و از نویسندگان و علماء حدیث و ادب و تاریخ و تفسیر متولد در سال (1282ق) و در سال

92