تحقیق درمورد قراردادهای نفتی

دانلود پایان نامه

سیستم های قراردادی به شمار میروند . این گروه از قراردادها به دو دسته قراردادهای صرفا خدماتی و قراردادهای خدماتی همراه با ریسک تقسیم میشوند هر یک از این قراردادها میپردازیم .(مبصر 1379-20)

نمودار 2-1 قراردادهای تولید نفت وگاز

2-2- موضوعات اصلی قراردادهای نفتی
در تمام انواع قراردادها ، چهار موضوع مشخص و اصلی مورد توجه شرکتهای نفتی قرارمیگیرد. این چهار موضوع در زیر توضیح داده میشوند.
ریسک و اعتبار مالی

شرکت های بین المللی نفت در تمام قرارداد ها مربوط به صنعت نفت با مسئله ریسک روبه رو هستند. انها میدانند که باید منابع مالی وتکنولوژی خود را تهیه کنند و احتمال ریسک و شکست نیز وجود دارد . البته در صورت موفقیت سرمایه گذاری و سود انها به وسیله پول و یا نفت و گاز جبران خواهد
بازده اقتصادی
شرکت های بین المللی نفت انتظار دارند که سودی متناسب با ریسکی که به عهده میگیرند به دست اورند البته ممکن است که بازگشت سود در انواع مختلف قراردادهای نفتی به واسطه تفاوت نرخ مالیات استهلاک سهم سرمایه ، قیمت نفت و دستمزدها یکسان نباشد.
مدیریت
میزان اجازه دخالت شرکتهای بین المللی نفت در برنامه ریزی و عملیات توسعه و جریان سرمایه گذاری ، در قوانین نفتی یا قراردادها تعریف شده است. سهم کنترل مدیریتی به میزان زیادی به قابلیت های شرکت بین المللی و شرکت ملی نفت کشور میزبان و اطمینان بین طرفین قرارداد بستگی دارد.
تقسیم تولید
روش تقسیم میزان نفت یا گاز تولید شده بین شرکت های بین المللی نفت و کشور میزبان در انواع مختلف قراردادهای نفتی تفاوت های اساسی دارد.

2-3- وجوه مشترک قراردادهای نفتی
تمام قراردادهای نفتی جلوی عناصر مشترک اساسی زیرهستند.
2-3-1- مدت قرارداد:
قرارداد به سه فاز اصلی تقسیم میشود : فاز مقدماتی یا شناسایی ، فاز اکتشاف ، فاز استخراج
فاز مقدماتی یا شناسایی
در برخی از امتیازات ، مرحله اولیه یا فاز شناسایی وجود دارد که مدت ان یک یا دوسال است. اجازه عملیات غیر اجرایی تنتها در مواردی مانند عملیات زمین شناسی و ژئو فیزیک داده میشود اما حفر چاهای اکتشافی به جز حفر چاه کم عمق جهت اطلاعات زمین شناسی در این مرله انجام نیم شود. این چنین عملیات غیر اجرایی امکان دستیابی به منابع بالقوه بدون صر هزینه مستقیم را برای دولت فراهم میکند.
اکتشاف
مدت دوره عمیات کشف نفت و گاز باید به گونه ای در نظر گرفته شود که برای یک برنامه اکتشافی مؤثر کافی باشد اما ، مدتی ان باید معلوم باشد. دوره اکتشاف معمولا سه تا شش سال و در برخی موارد حتی طولانی تر است . امکان تجدید نظر

در مدت دوره اکتشاف تحت شرایط خاصی با عدم کشف نفت پس از اتمام دوره وجود دارد. در صورت انقصاء مدت دوره اکتشاف و عدم حصول ذخایر به میزان تجاری ، قرارداد به طور اتوماتیک به پایان میرسد.
استخراج:
دوره استخراج معمولا بین 20 تا 30 سال در نظر گفته میشود و میتواند تحت شرایطی ادامه یابد.

2-3-2- انصراف :
قوانین انصراف در کشورهای مختلف متفاوت است. این قوانین معمولا در کشورهایی که منبع نفت اثبات شده دارد بسیار محکم تر از کشورهایی است که توان بالقوه تولید نفت در انها کم است. منطقه ازاد شده معمولا شمال 50 تا 75 % منطقه اصلی میباشد. انصراف معمولا طی دو یا سه مرحله انجام میشود و اصولا مناطقی که تولید بالایی دارند واگذار نمی شوند.
2-3-3- حفاظت:
حصول اطمینان کشور میزبان از به کارگیری حداثر کارایی فنی توسط شرکت بین المللی نفت تحت موافقت نامه یا قانون مشکل است. به علاوه دولت باید از قدرت و همچنین کارشناسان کافی برای اطمینان از رعایت اصول نگهداری صحیح در تولید برخوردار باشد و مطمئن شود که عملیات بر طبع قواعد قانونی انجام می پذیرد.
2-3-4- بازاریابی
اغلب شرکت های نفتی در زمینه ارسال نفت خام به بازار بسیار موفقتر از دولتها عمل مینمایند. بنابراین معمولا دولت میزبان یا ترجیح میدهد که سهم نفت خود را به شرکت نفت بفروشد و یا مایل است که شرکت بین امللی نفت همانند یک اژانس بازاریابی نفت برای دولت عمل نماید. این یک شرط مقید خصوصا در مواقعی است که عرضه زیاد می باشد. از انجا که شرکت های بین المللی نفت نگران تهیه نفت خام برای سیستم بازاریابی خود هستند لذا این شرط مناسبی برای انهاست و این امکان را برای انها فراهم میکند که یک مقدار مشخصی از سهم دولت و تولید را خریداری نمایند. موافقت نامه مربوطه باید به طور شفاف قیمت نفت ، نحوه پرداخت و مدت زمان خرید سهم دولت را توسط کمپانی بین المللی نفت مشخص نماید.
2-3-5- تعلق سرمایه (ابزار و لوازم تولید):
در صورتی که ابزار و لوازم تولید از ابتدای عملیات به کمپانی نفت تعلق داشته باشد. قانون یا موافقت نامه نفت باید این مسئله را تصریح کند که سرمایه (ازار و لوازم تولید) پس از مدتی به دولت تعلق دارد و یا باید به شرکت نفت تعلق گیرد. به طور معمول لازم است که در قرارداد بندی در مورد تعلق سرمایه به دولت میزبان پس از مدت انقضاء با پایان امتیاز یا موافقتنامه در نظر گرفته شود.
2-4- قراردادهای امتیازی یا حق الانتفاعی یا مالیات در امد و حق مالکانه:
قراردادهای امتیازی یکی از قدیمی ترین و ابتدایی ترین قراردادهای نفتی به شمار میروند. در قراردادهای امتیازی دولت به عنوان مالک مخزن و یا میدان ، ان را به شرکتی واگذار میکند . شرکت مذکور به سرمایه گذاری در عملیات اکتشاف ، توسعه ، بهره برداری و بازاریابی محصولات ان میدان میپردازد. در این شیوه قرارداد، محصولات تولید شده به پیمانکار
خارجی تعلق میگیرد و دولت میزبان ، بهره و مالیات دریافت میکند. این نوع از قراردادها در کشورهای زیادی از جمله کانادا ، امریکای شمالی ، فرانسه ، هلند ، انگلستان ، نروژ ، ایتالیا ، استرالیا ، نیجریه و اماراد متحده متداول است.
جدول 2-1 مهمترین قراردادهای امتیازی منطقه خاورمیانه
کشور نام قرارداد سال مدت وسعت سال پایان امتیاز
ایران فارسی 1901
70 سال کل کشور به جز 5 منطقه 1970
عراق IPC 1935 75 سال 250 کیلو متر مربع 2000
عربستان ARAMACO 1933 66 سال 793 کیلو متر مربع 1999
کویت KOC 1934 75 سال تمام قلمرو کشور 2009
قطر QPC 1953 75 سال تمام قلمرو کشور 2010
ابوطبی ADPC 1939 75 سال تمام قلمرو کشور 2014
دبی ADMA 1953 65 سال تمام قلمرو فلات قاره 2018

در این نوع قرارداد شرکت سرمایه گذار کلیه هزینه های مربوط را متقبل میشود. سهم مالکت مخزن از پراخت حق الارض با بهره مالکانه که تا اماده منطقه امتیازی و لغو قرارداد ادامه دارد و پرداخت درصدی از درامد خالص مخزن به عنوان مالیات ، تامین میشود. در قراردادهای امتیازی سنتی تقریبا در کلیه موارد حق امتیاز به صورت ثابت پرداخت می شد اما ف در قرارداد های امتیازی که پس از سال 1950 میلادی رواج پیدا کرد حق امتیاز به عنوان رصد معینی از ارزش تولید تعریف شده است.
در قراردادهای امتیازی شرکت نفت خارجی سرمایه گذار ، بر منطقه واگذار شده ، مخازن نفت وگاز ، تولید و کل عملیات اعم از اکتشاف بهره برداری ، فراورش ، بازاریابی و غیره حاکمیت دارد و مالکیت مخازت نفت و گاز و تولید نیز از ان اوست. در این نوع از قرارداد اگر موفقیت در کشف میدان نفتی و حاصل نشود به طور معملو قرارداد پنج تا شش سال اعتبار دارد . اما در صورت کشف میدان نفتی و گاز معادل عمر میدان حدود 25 تا 40 سال ادامه پیدا میکند.
قراردادهای امتیازی در کشورهای مختلفی به دلیل تحولات سیاسی تغییر شکل داده و به فرمول تسهیم 50/50 تبدیل شدند. طبع این فرمول که نخستین بار در ونزوئلا اجرا شد و برای اولین بار در خاورمیانه در عربستان در سال 1950 به اجرا در امد ، دولت نیمی از منافع خالص شرکت را تحت عنوان مالیات دریافت میکرد قراردادهای امتیازی ابتدا به این شکل بودند که اعطای امتیاز به دولت ها به مدت طولانی 50 تا 100 سال صورت میگرفت و منطقه وسیعی که گاه به یک میلیون کیلو متر با منافع ویژه میرسید . به دارنده امتیاز که کنترل توسعه و تولید را به طور کامل در اختیار داشت واگذار میشد. در حالیکه در قراردادهای امتیازی امروز منطقه امتیازی محدود است. به عنوان مثال در قراردادهای امتیازی اروپا، این محدوده به 50 کیلو متر مربع در خشکی و 320 تا 350 کیلو متر مربع در دریا میرسد. حق اکتشاف برای مدت کوتاه یعنی کمتر از 10 سال اعطا میشود و سقف زمان تولید نفت از مناطق کشف نشده بین 30 تا 40 سال است به علاوه بر
تا عکس 85
اساس قوانین ، شرکت های نفتی در صورت بی نتیجه ماندن اکتشاف ملزم به ترک ان منطقی می باشند. قراردادهای جدید از لحاظ تقسیم منافع بین امتیاز دهنده و امتیاز گیرنده از انعطاف پذیری بیشتری برخوردارند. به طوریکه در صورت افزایش قیمت نفت ، ساز و کارهایی برای افزایش منافع میزبان پیش بینی شده است.
کشور میزبان در قراردادهای جدید میتوان از طریق شرکت ملی نفت در قرارداد امتیازی مشارکت کند. از این روش در خاورمیانه به طور وسیعی استفاده میشود و در مواردی مشارکت کشور میزبان از 25% نیز تجاوز کرده است. برای نمونه ، عربستان در سال 1981 ، 100 % عملیات دریافت و پرداخت شرکت “ارامکو” را در اختیار گرفت.
با توجه به مطالب ذکر شده میتوان دریافت قراردادهای امتیازی بر خلاف دیدگاه عمومی حاکم بر ایران که به سبب تجربه های تلخ این کشور در عقد اینگونه قراردادها مخالفت های دیرین با ان حاصل شده در برخی موارد با توجه به خصوصیات مخزن و شرایط اقتصادی – سیاسی حتی می توانند مفید فایده نیز باشند.

نمودار 2-2 چارچوب قراردادهای امتیازی

2-5- سیستم های قراردادی :
سیستم های قراردادی به دو گروه تقسیم میشوند:
قراردادهای مشارکتی
قراردادهای خرید خدمت
2-5-1- قراردادهای مشارکتی
در قراردادهای مشارکتی ، تولید یا سود بین دولت میزبان و شرکت پیمانکار تقسیم میگردد. یعنی پرداخت هزینه ها از تولید یا سود صورت میپذیرد. این گونه قراردادها در اندونزی رایج میباشد. قراردادهای مشارکت در سرمایه گذاری را نیز میتوان نوع پیشرفته قراردادهای مشارکتی در تولید به شمار اورد.
2-5-1-1- قراردادهای مشارکت در تولید
بر اساس این نوع قرارداد، دولت به عنوان مالک ذخایر نفتی پروانه بهره برداری و تولید از ان را با شرایط خاص که در قرارداد قید میشود به شرکت های نفتی (سرمایه گذار) واگذار میکند. شرکت نفتی نیز همچون قراردادهای امتیازی به سرمایه گذاری در کل عملیات تولیدی و بهره بردای از مخازن میپردازد و حاصل تولید به نسبتی که در قراردا قید شد میان دولت و سرمایه گذار تسهیم میشود. اینگونه قراردادها را میتوان در شرایط وجود و یا عدم وجود ریسک تنظیم کرد. طبعا شرکت های بزرگ نفتی به قراردادهای با ریسک رغبت بیشتری نشان میدهند و تنها در شرایط خاص قراردادهای فاقد خطر پذیری منعقد میکنند. به هر حال شرکت سرمایه گذار میتواند منافع حاصل از قراردادهای حاصل از مشارکت در تولید را به صورت نقدی و یا سهمی از تولید دریافت کند.
شرکت عامل بر اساس متن قرارداد حاکمیت مخازن نفت و گاز تولید و کل عملیات را بر عهده میگیرد و طبق تفسیر دیوان داوری لاهه مالکیت بخشی از مخازن و حجمی از تولید را در اختیار دارد. در این قراردادها نیز شرکت خارجی ملزم به پرداخت مالیات است که البته نرخ ان کمتر از قراردادهای امتیازی است و بهره مالکانه نیز به صاحب مخزن پرداخت میشود که البته این حالت بسیار نارد است ، زمان قرارداد در صورت کشف مخزن بین پنج تا شش سال و در صورت کشف میزان معادل عمر ان یعنی حدود 25 تا 40 سال است.

شکل دیگر این قرارداد ها موسوم به مشارکت در سود است که طی ان شرکت سرمایه گذار در هزینه های عملیات سهیم میشوند و در پایان کار به جای تولید ، سود حسابداری حاصل از فروش میان شرکت ها تقسیم می شوند.
ساختار کلی قراردادهای مشارکت در تولید به قرار زیر است :
شرکت به عنوان شرکت عامل در منطقه و در دروه مشخص توسط دولت میزبان انتخاب میشود.
شرکت عامل ریست همه هزینه ها را با رعایت شرایط و نظارت دولت میزبان بر عهده میگیرد.
هر تولیدی متعلق به دولت میزبان است.
شرکت عامل مجاز به ذخیره بخشی از تولید برای جبران هزینه های عملیات و تامین هزینه های توسعه است.
بقیه تولید بر اساس فرمول توافق شده تقسیم یمشود.
در امد شرکت از تولید مشمول مالیات است
بعد از جبران کامل هزینه های توسعه کلیه سرمایه ها به دولت میزبان تعلق میگیرد.
ممکن است موادی از قرارداد شرکت عامل را به تامین نیازهای تکنیکی و اموزشی دولت میزبان و همچنین بازاریابی برای نفت تولیدی کشور میزبان ملزم سازد.
در قراردادهای مشارکت در تولید معمولا هدف دریافت بهره مالکانه نیست با وجود این ، بعضی دولت ها مبلغی را به عنوان حق مالکیت در این نوع قراردادها مطالبه مینمایند ، قراردادهای مشارکت در تولید سه عنصر اصلی وجود دارند که به این قرار است:
جبران هزینه
تقسیم تولید

دانلود پایان نامه
برای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  40y.ir  مراجعه نمایید
رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

مالیات ها
جبران هزینه شرکت عامل به وسیله پرداخت درصدی از تولید ، صورت میگیرد . این نرخ در کشورهای مختلف متفاوت و بین 20% تا 40% در نوسان است. پس از جبران هزینه بخش دیگری از تولید به منظور بازگشت سرمایه شرکت سرمایه گذار در نظر گرفته میشود. در صدی از تولید که بابت جبران هزینه است ، طبع توافق طرفین مشخص میشود و میتواند با سطح تلوید تغییر کند یا ثابت باقی بماند. حق السهم یا بخشی از تولید که به کشور صاحب نفت تعلق میگیرد ، بر حسب بزرگی میدان و بازده سرمایه تغییر میکند. در هر حال از انجا که شرکت عامل ملزم به پرداخت مالیات بر درامد است. نرخ مشارکت در تولید میتواند توسط نرخ مالیات تعدیل شود ، به این ترتیب ترکیبی از نرخ های مالیات و نرخ تسهیم تولید سهم واقعی طرفین را تعیین می کند ، نرخ های مالیات در قراردادهای مشارکت به طور عام کمتر از قراردادهای امتیازی است.
از نظر حقوقی ویژگی های این دسته قراردادها به این شرح است : شرکت عامل برکل عملیات اعم از اکتشاف بهره برداری ، بازاریابی ، تولید و همچنین بر مخازن نفت و گاز حاکمیت دارد ، ضمن اینکه شرکت عامل بر مالک بخشی از مخازن و بخشی از تولیدی میشود.
زمان قرارداها در صورتیکه کشف صورت نگیرد . بین پنج تا شش سال است. اما در صورت کشف معادل عمر میدان 20 تا 40 سال به طول میانجامید.
2-5-1-2- قرارداد مشارکت در سرمایه گذاری
مشارکت در سرمایه گذاری در صنعت نفت و گاز بسیار متداول است و بیشتر شرکت ها به منظور کاهش ریسک عملیاتی با شرکت های دیگر همکاری می نمایند. مشارکت در سرمایه گذاری در واقع نوعی مدیریت ریسک در این صنعت به شمار می اید. سیستم مشارکت ممکن است بین شرکت و دولت و یا بین شرکت ها و پیمانکاران پروژه نفت ایجاد شود. به عنوان مثال ، در شوروی سابق مشارکت در سرمایه گذاری ها با دولت انجام میشد. البته ریسک میادین مورد نظر بسیار پایین بود در جمهوری شوروی سابق و همچنین اروپای شرقی موارد زیادی از مشارکت در سرمایه گذاری به چشم میخورد.
در این نوع قراردادهــــا شرکت صاحب نفت و شرکت عامل در سود و ریسک با هم سهیم میشود . در این قرارداد دولت به مثابه شراکت در تولیدی که بر اساس قرارداد انجام میشود . سهیم است . سهم هزینه دولت به طور مستقیم یا از طریق اختصاص بخشی از سهم تولید به شرکت نفتی پرداخته میشود در قراردادهای مشارکت در سرمایه گذاری کشور میزبان علاوه بر مالیات درصدی از سود سرمایه گذاری را به خود اختصاص میدهد.
در مشارکت در سرمایه گذاری خالص ، دولت و شرکت به صورت نصف (50-50) در هزینه و ریسک شریک می شوند. اما در بیشتر مشارکت هایی که در صنعت

این نوشته در پایان نامه ها و مقالات ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *